Honden & puppy's-mechelse herder
Buitdrift stimulatie en de hond leren het initiatief te gaan nemen
Bij
een jonge hond moet dus eerst de buitdrift opgeroepen en versterkt worden.
Indien de geleider en pakwerker de nodige kennis van zaken hebben v.w.b. de
opbouw van het manwerk, kan met een acht weken oude hond die geschikt is voor
de africhtingsport hieraan al begonnen worden! Een ervaren geleider kan zonder
meer ook thuis buitdrift stimulerende activiteiten met zijn hond ondernemen.
Feitelijk socialiseer je dan de hond op bijtwerk, wat uiteindelijk zijn vruchten
zal gaan afwerpen.
Men kan in een vroeg stadium ook al gebruik gaan maken van een zweep. Dit socialiseert de jonge hond niet alleen op harde geluiden maar kan ook nuttig zijn voor een goede driftontwikkeling. Buitdrift ontwikkeling door de geleider uitgevoerd met zijn eigen hond kent geen enkel bezwaar, maar het mag duidelijk zijn dat het door de geleider gaan prikkelen van zijn eigen hond in verdedigingsdrift geen enkele logica kan bevatten.
Hiervoor in deze uiteenzetting is al aangegeven dat buitdrift onderhevig is aan "vermoeidheid". Daarom mag de hond niet vlak voor het manwerk al op het veld wat rondhangen of zomaar wat met de zak/rol/mouw etc. spelen, maar moet de pakwerker klaarstaan als de hond op het veld komt en gelijk tot actie overgaan. Lange discussies gedurende het manwerk tussen geleider, pakwerker en instructeur is om deze zelfde reden ook uit ten boze. De hond na het winnen wat doelloos in zijn eentje rond laten lopen met de buit (=zak, rol, mouw etc) is ook geen goede zaak. Als de hond na het winnen de buit heeft laten vallen of afgegeven dient de pakwerker gelijk weer tot actie over te gaan. De hond behoort onder spanning te blijven staan. Een directe actie na het afgeven van de buit is tevens van belang om te voorkomen dat door het af moeten geven van de buit de hond zijn geleider gaat zien als iemand die tevens in competitie is voor de buit. Dit mag uiteraard niet gebeuren. De hond moet zijn geleider zien als steun in de competitie tegen de pakwerker. Later kom ik terug op de werkwijze van de geleider bij het lossen van de buit.
Wat we dus willen bereiken is een speelse vechtlust bij de hond. Eventuele door de jonge hond nu ingezette verdedigingsdrift moet nu nog worden afgeleerd, dit om vermijdgedrag te voorkomen. Dit kan de pakwerker doen door de buit veel te bewegen en altijd langs, of van de hond af te laten bewegen voordat de hond mag inbijten. De theorie hierachter is: bij achtervolging en het behalen van de buit wordt de hond nimmer voor de keus gesteld eventueel iets anders te doen dan achtervolgen. Wordt de verdedigingsdrift ook aangesproken ontstaat voor de hond ook de keus van verdedigen of vluchten. De buit kan aan een touw bevestigd worden zodat de pakwerker deze langs de hond heen kan gooien, wat de stimulans richting buit versterkt en dus reacties richting pakwerker onderdrukt. Het laten inbijten mag pas geschieden als bij de hond de juiste driften worden aangesproken. Wanneer de hond de lijn strak trekt geeft hij aan in buitdrift geactiveerd te zijn (zo dadelijk hierover meer). Uit de lichaamstaal van de hond behoort men ook te herkennen op welke wijze men driften bij de hond aan spreekt. De bovenste twee tekeningen van de nu volgende afbeelding laten de hond met een zelfverzekerd gedrag zien. De hond toont dus geen angst en is gefixeerd op de buit. De onderste twee tekeningen laten de hond in verdedigingsdrift zien, waarbij men in dit geval kan waarnemen aan de ontblote kiezen, de oorstand en staartdracht dat de hond onzeker is. Deze hond zal de dreiging tonen tegen de pakwerker maar zal snel in vermijdgedrag gebracht kunnen worden. Vermijdgedrag is o.a. al te herkennen aan zeer kleine terugtrekkende en of ontwijkende bewegingen van de hond.
Ook de manier van blaffen geeft een indicatie in welke gemoedstoestand de hond zich bevindt. Gaan snuffelen op de grond of desinteresse kan duiden op aanwezigheid van vermijdgedrag. Als gedurende het bijtwerk de hond onrustig wordt in zijn beet duidt dit aan dat men de grenzen van de belastbaarheid al overschreden heeft.
Op het moment van inbijten moet de buit zich van de hond af bewegen. Vergeet nimmer, werken in buitdrift betekent dat de buit (mouw/rol) zich altijd van de hond weg beweegt. Na het inbijten wordt de buit door de pakwerker in "buitpositie "gehouden worden ("buitpositie" is hond en buit achter de pakwerker, "verdedigingspositie" is buit en hond recht voor de pakwerker gebracht). Uiteraard behoort de pakwerker geen dreiging te geven en hierdoor mogelijk vermijdgedrag op te roepen. De pakwerker mag nooit passief reageren op agressief gedrag van de hond (dreigen, blaffen, uitvallen etc.), maar moet zich beïndrukt tonen door het gedrag van de hond. Belangrijk is ook de manier van gebruik van een lijn waar de hond aan vast zit. Als men gedurende "het gevecht" de lijn laat doorhangen is men niet bezig de buitdrift van de hond te versterken, maar roept men zijn verdedigingsdrift op. Buitdrift stimulatie geschiedt dus met een strakke lijn. Anders geformuleerd: strakke lijn geeft de hond steun, bij een door hangende lijn is de hond op zichzelf aangewezen. Dit is een belangrijk punt in de opbouw om te onthouden!
Daar de hond snel geleerd moet worden omhoog te komen bij het inbijten, moet de pakwerker snel beginnen met het op buik of borst hoogte houden van de buit.
Een punt van aandacht dat nodig kan zijn bij het werken met de hond in “buitpositie” maar zich ook in andere situaties voor kan doen is het volgende.
Als men een hond de gelegenheid geeft gedurende het bijten, met de voorpoten tegen/op het lichaam van de pakwerker te laten rusten wordt de spanning op de bek/beet minder. Dit kan voor de hond de aanleiding zijn onrustig te worden (verhappen etc) op de mouw. Door de voorpoten dus van het lichaam van de pakwerker te houden zou dus een onrustige beet, die dan een gevolg zou moeten zijn van te weinig spanning op de bek/beet, verbetert/voorkomen kunnen worden. Een gewoonte of een neiging van de hond om zijn voorpoten te gebruiken tegen het lichaam van de pakwerker kan men corrigeren door de pakwerker met zijn stok tegen de voorpoten van de hond te laten tikken en wel zodanig dat de hond zijn voorpoten intrekt. Daarbij kan de pakwerker een beweging maken met zijn lichaam dat de poten nog sneller/gemakkelijker los komen. Daarnaast kan op het zelfde moment een strakke lijn een extra hulpmiddel zijn om nog wat meer spanning op de bek/beet te houden als daar behoefte aan is. Bij het tikken op de voorpoten door de pakwerker moet men uiteraard rekening houden met de belastbaarheid van de hond.
Er zijn honden die bewust op de elleboog of de punt van de mouw inbijten. Dit kan mogelijk twee oorzaken hebben. Of ze zoeken bewust de zachtste gedeelten op van de mouw of het komt van een bepaalde onzekerheid.
Is het een kwestie van gewenning aan de hardheid van de mouw dan kan me sterke zachte gladde doorzichtige plastic opzetstukken op de punt en elleboog van de mouw bevestigen. Deze opzetstukken dwingen de hond in het midden van de mouw te bijten daar op de elleboog en punt geen grip is. De opzetstukken behoren sterk te zijn zodat ze bij een verkeerde inbeet niet gelijk kapot zijn. Ze behoren niet van zeer hard materiaal te zijn om het afbreken van tanden te voorkomen, glad zodat de hond geen grip kan maken op deze plaatsen en doorzichtig om het verschil met een gewone overtrek niet al te groot te maken.
Komt het niet midden op de mouw bijten vanuit een onzekerheid dan behoort men deze onzekerheid d.m.v. correcte training weg te nemen. De reden hiervoor is dat men bij het oplossen van problemen de oorzaak moet aanpakken en niet de oplossing moet zoeken bij het bewerken van de symptomen, wat hier dus het niet midden inbijten van de mouw is. Het inzetten van opzetstukken is in dit geval echter niet verkeerd om een gewoontegedrag te voorkomen of weg te werken maar daarnaast moet dus de oorzaak van het probleem onder handen genomen worden.
Op het "doodschudden" van de buit (=het vechten om de buit!) moet gelijk ingespeeld worden. Doet men dit niet dan kan de hond hierdoor onzeker worden wat zich kan uiten in een onrustige beet. Ook op het bijbijten naar “vol” moet gereageerd worden. Het “doodschudden” en bijbijten is in feite een contra gedrag van de hond, ondanks dat we nog op de buitdrift werken. Kynethologisch kan men zeggen dat het volgende gebeurt. De buit pleegt in de ogen van de hond verzet\is nog niet “dood” en zullen er dus door hem maatregelen genomen moeten worden d.m.v. “doodschudden” en of bijbijten om toch buit te maken. Het nu goed reageren op contrareacties is noodzakelijk voor een goede driftopbouw. Dit inspelen doet de pakwerker door de hond te laten winnen of op zijn minst een “verslagen” lichaamshouding aan te nemen.
Contra reacties behoren nu al zomogelijk het enige motief te zijn om de hond de buit te laten winnen.
Heeft de hond de gewoonte druk met de buit te gaan schudden nadat hij gewonnen heeft, dan kan men een touw aan de buit bevestigen. Hiermee kan de pakwerker na het winnen wat spanning op de buit brengen zodat de hond wat makkelijker tot rust te brengen is. Deze rust is erg belangrijk om de consequentie er in te houden dat een inbeet in de buit altijd vol moet zijn en vol moet blijven. De hond moet dus ook leren na het winnen de buit vol vast te blijven houden.
Het rustig vasthouden van de buit na het winnen geeft aan dat de hond weet zijn rust te kunnen vinden in buitdrift. Hij geeft met deze rust aan, naar stresssituaties weer tot rust te kunnen komen.
Is een hond niet tot rust te brengen omdat deze te hoog in drift is gebracht is er maar één oplossing. De hond commando “AF” geven en alle driftprikkels verwijderen. Dit is gedurende het manwerk altijd het recept wanneer de controle verloren is gegaan of men niet meer “door” kan komen bij de hond als gevolg van te veel aanwezige drift! Vergeet nimmer, een hond te hoog in drift is niets te leren.
Zodra de hond door de pakwerker hoog in buitdrift te brengen is, gaat men het initiatief verleggen van de pakwerker naar de hond toe. Door deze oefeningen ook uit te voeren zonder buit, kan men zonder veel risico de hond zijn eerste lichte prikkels geven in zijn verdedigingsdrift. Wat het initiatief verleggen ook met zich mee brengt is het feit dat de hond gestimuleerd wordt in het aanblaffen van de pakwerker. De oefeningen kunnen er als volgt uitzien.
In eerste instantie zonder dat er buit bij betrokken is. De pakwerker is uit zicht als de hond op het veld komt. De pakwerker gaat in het zichtveld van de hond en blijft stil staan. Als de hond nu reageert d.m.v. aanblaffen van de pakwerker (=de hond hitst de pakwerker op) reageert de pakwerker d.m.v. bewegingen, zweepslagen e.d. en gaat vervolgens weer stil staan. Reageert de hond weer dan volgt de zelfde reactie door de pakwerker en vlucht uiteindelijk weg uit zicht van de hond.
Daarna kan men ook met buit gaan werken. Er volgt hierbij het zelfde ritueel als hiervoor beschreven waarbij, maar nu reageert de pakwerker niet alleen d.m.v. bewegingen e.d. maar laat de hond ook bijten en buitmaken.
De hond wordt dus steeds sterker gemotiveerd om het initiatief te nemen. Je kunt (moet) hierdoor uiteindelijk de situatie krijgen dat de hond juist actief begint aan te blaffen als de pakwerker stil staat en stil is en klaar staat om in te bijten als de pakwerker actie maakt. Dit zal straks ook zijn vruchten gaan afwerpen v.w.b. de bewaking gedurende het uitwerken van het programma op evenementen!
Nu zal dan ook in het vervolg het initiatief ook overgelaten worden aan de hond.
De eerste voorbereidingen voor het gaan geven van stokslagen kunnen nu al uitgevoerd worden. Dit geschiedt dan op het moment met de hond op de mouw, door de pakwerker in "verdedigingspositie" gehouden en de lijn op spanning, kan de pakwerker de hond over de kop aaien. Het aaien dient dan om eventuele onzekerheden tegenover de "slaande hand" te onderdrukken en is dus een voorbereiding op het later in de opbouw gaan geven van stokslagen.
Men kan in een vroeg stadium ook al gebruik gaan maken van een zweep. Dit socialiseert de jonge hond niet alleen op harde geluiden maar kan ook nuttig zijn voor een goede driftontwikkeling. Buitdrift ontwikkeling door de geleider uitgevoerd met zijn eigen hond kent geen enkel bezwaar, maar het mag duidelijk zijn dat het door de geleider gaan prikkelen van zijn eigen hond in verdedigingsdrift geen enkele logica kan bevatten.
Hiervoor in deze uiteenzetting is al aangegeven dat buitdrift onderhevig is aan "vermoeidheid". Daarom mag de hond niet vlak voor het manwerk al op het veld wat rondhangen of zomaar wat met de zak/rol/mouw etc. spelen, maar moet de pakwerker klaarstaan als de hond op het veld komt en gelijk tot actie overgaan. Lange discussies gedurende het manwerk tussen geleider, pakwerker en instructeur is om deze zelfde reden ook uit ten boze. De hond na het winnen wat doelloos in zijn eentje rond laten lopen met de buit (=zak, rol, mouw etc) is ook geen goede zaak. Als de hond na het winnen de buit heeft laten vallen of afgegeven dient de pakwerker gelijk weer tot actie over te gaan. De hond behoort onder spanning te blijven staan. Een directe actie na het afgeven van de buit is tevens van belang om te voorkomen dat door het af moeten geven van de buit de hond zijn geleider gaat zien als iemand die tevens in competitie is voor de buit. Dit mag uiteraard niet gebeuren. De hond moet zijn geleider zien als steun in de competitie tegen de pakwerker. Later kom ik terug op de werkwijze van de geleider bij het lossen van de buit.
Wat we dus willen bereiken is een speelse vechtlust bij de hond. Eventuele door de jonge hond nu ingezette verdedigingsdrift moet nu nog worden afgeleerd, dit om vermijdgedrag te voorkomen. Dit kan de pakwerker doen door de buit veel te bewegen en altijd langs, of van de hond af te laten bewegen voordat de hond mag inbijten. De theorie hierachter is: bij achtervolging en het behalen van de buit wordt de hond nimmer voor de keus gesteld eventueel iets anders te doen dan achtervolgen. Wordt de verdedigingsdrift ook aangesproken ontstaat voor de hond ook de keus van verdedigen of vluchten. De buit kan aan een touw bevestigd worden zodat de pakwerker deze langs de hond heen kan gooien, wat de stimulans richting buit versterkt en dus reacties richting pakwerker onderdrukt. Het laten inbijten mag pas geschieden als bij de hond de juiste driften worden aangesproken. Wanneer de hond de lijn strak trekt geeft hij aan in buitdrift geactiveerd te zijn (zo dadelijk hierover meer). Uit de lichaamstaal van de hond behoort men ook te herkennen op welke wijze men driften bij de hond aan spreekt. De bovenste twee tekeningen van de nu volgende afbeelding laten de hond met een zelfverzekerd gedrag zien. De hond toont dus geen angst en is gefixeerd op de buit. De onderste twee tekeningen laten de hond in verdedigingsdrift zien, waarbij men in dit geval kan waarnemen aan de ontblote kiezen, de oorstand en staartdracht dat de hond onzeker is. Deze hond zal de dreiging tonen tegen de pakwerker maar zal snel in vermijdgedrag gebracht kunnen worden. Vermijdgedrag is o.a. al te herkennen aan zeer kleine terugtrekkende en of ontwijkende bewegingen van de hond.
Ook de manier van blaffen geeft een indicatie in welke gemoedstoestand de hond zich bevindt. Gaan snuffelen op de grond of desinteresse kan duiden op aanwezigheid van vermijdgedrag. Als gedurende het bijtwerk de hond onrustig wordt in zijn beet duidt dit aan dat men de grenzen van de belastbaarheid al overschreden heeft.
Op het moment van inbijten moet de buit zich van de hond af bewegen. Vergeet nimmer, werken in buitdrift betekent dat de buit (mouw/rol) zich altijd van de hond weg beweegt. Na het inbijten wordt de buit door de pakwerker in "buitpositie "gehouden worden ("buitpositie" is hond en buit achter de pakwerker, "verdedigingspositie" is buit en hond recht voor de pakwerker gebracht). Uiteraard behoort de pakwerker geen dreiging te geven en hierdoor mogelijk vermijdgedrag op te roepen. De pakwerker mag nooit passief reageren op agressief gedrag van de hond (dreigen, blaffen, uitvallen etc.), maar moet zich beïndrukt tonen door het gedrag van de hond. Belangrijk is ook de manier van gebruik van een lijn waar de hond aan vast zit. Als men gedurende "het gevecht" de lijn laat doorhangen is men niet bezig de buitdrift van de hond te versterken, maar roept men zijn verdedigingsdrift op. Buitdrift stimulatie geschiedt dus met een strakke lijn. Anders geformuleerd: strakke lijn geeft de hond steun, bij een door hangende lijn is de hond op zichzelf aangewezen. Dit is een belangrijk punt in de opbouw om te onthouden!
Daar de hond snel geleerd moet worden omhoog te komen bij het inbijten, moet de pakwerker snel beginnen met het op buik of borst hoogte houden van de buit.
Een punt van aandacht dat nodig kan zijn bij het werken met de hond in “buitpositie” maar zich ook in andere situaties voor kan doen is het volgende.
Als men een hond de gelegenheid geeft gedurende het bijten, met de voorpoten tegen/op het lichaam van de pakwerker te laten rusten wordt de spanning op de bek/beet minder. Dit kan voor de hond de aanleiding zijn onrustig te worden (verhappen etc) op de mouw. Door de voorpoten dus van het lichaam van de pakwerker te houden zou dus een onrustige beet, die dan een gevolg zou moeten zijn van te weinig spanning op de bek/beet, verbetert/voorkomen kunnen worden. Een gewoonte of een neiging van de hond om zijn voorpoten te gebruiken tegen het lichaam van de pakwerker kan men corrigeren door de pakwerker met zijn stok tegen de voorpoten van de hond te laten tikken en wel zodanig dat de hond zijn voorpoten intrekt. Daarbij kan de pakwerker een beweging maken met zijn lichaam dat de poten nog sneller/gemakkelijker los komen. Daarnaast kan op het zelfde moment een strakke lijn een extra hulpmiddel zijn om nog wat meer spanning op de bek/beet te houden als daar behoefte aan is. Bij het tikken op de voorpoten door de pakwerker moet men uiteraard rekening houden met de belastbaarheid van de hond.
Er zijn honden die bewust op de elleboog of de punt van de mouw inbijten. Dit kan mogelijk twee oorzaken hebben. Of ze zoeken bewust de zachtste gedeelten op van de mouw of het komt van een bepaalde onzekerheid.
Is het een kwestie van gewenning aan de hardheid van de mouw dan kan me sterke zachte gladde doorzichtige plastic opzetstukken op de punt en elleboog van de mouw bevestigen. Deze opzetstukken dwingen de hond in het midden van de mouw te bijten daar op de elleboog en punt geen grip is. De opzetstukken behoren sterk te zijn zodat ze bij een verkeerde inbeet niet gelijk kapot zijn. Ze behoren niet van zeer hard materiaal te zijn om het afbreken van tanden te voorkomen, glad zodat de hond geen grip kan maken op deze plaatsen en doorzichtig om het verschil met een gewone overtrek niet al te groot te maken.
Komt het niet midden op de mouw bijten vanuit een onzekerheid dan behoort men deze onzekerheid d.m.v. correcte training weg te nemen. De reden hiervoor is dat men bij het oplossen van problemen de oorzaak moet aanpakken en niet de oplossing moet zoeken bij het bewerken van de symptomen, wat hier dus het niet midden inbijten van de mouw is. Het inzetten van opzetstukken is in dit geval echter niet verkeerd om een gewoontegedrag te voorkomen of weg te werken maar daarnaast moet dus de oorzaak van het probleem onder handen genomen worden.
Op het "doodschudden" van de buit (=het vechten om de buit!) moet gelijk ingespeeld worden. Doet men dit niet dan kan de hond hierdoor onzeker worden wat zich kan uiten in een onrustige beet. Ook op het bijbijten naar “vol” moet gereageerd worden. Het “doodschudden” en bijbijten is in feite een contra gedrag van de hond, ondanks dat we nog op de buitdrift werken. Kynethologisch kan men zeggen dat het volgende gebeurt. De buit pleegt in de ogen van de hond verzet\is nog niet “dood” en zullen er dus door hem maatregelen genomen moeten worden d.m.v. “doodschudden” en of bijbijten om toch buit te maken. Het nu goed reageren op contrareacties is noodzakelijk voor een goede driftopbouw. Dit inspelen doet de pakwerker door de hond te laten winnen of op zijn minst een “verslagen” lichaamshouding aan te nemen.
Contra reacties behoren nu al zomogelijk het enige motief te zijn om de hond de buit te laten winnen.
Heeft de hond de gewoonte druk met de buit te gaan schudden nadat hij gewonnen heeft, dan kan men een touw aan de buit bevestigen. Hiermee kan de pakwerker na het winnen wat spanning op de buit brengen zodat de hond wat makkelijker tot rust te brengen is. Deze rust is erg belangrijk om de consequentie er in te houden dat een inbeet in de buit altijd vol moet zijn en vol moet blijven. De hond moet dus ook leren na het winnen de buit vol vast te blijven houden.
Het rustig vasthouden van de buit na het winnen geeft aan dat de hond weet zijn rust te kunnen vinden in buitdrift. Hij geeft met deze rust aan, naar stresssituaties weer tot rust te kunnen komen.
Is een hond niet tot rust te brengen omdat deze te hoog in drift is gebracht is er maar één oplossing. De hond commando “AF” geven en alle driftprikkels verwijderen. Dit is gedurende het manwerk altijd het recept wanneer de controle verloren is gegaan of men niet meer “door” kan komen bij de hond als gevolg van te veel aanwezige drift! Vergeet nimmer, een hond te hoog in drift is niets te leren.
Zodra de hond door de pakwerker hoog in buitdrift te brengen is, gaat men het initiatief verleggen van de pakwerker naar de hond toe. Door deze oefeningen ook uit te voeren zonder buit, kan men zonder veel risico de hond zijn eerste lichte prikkels geven in zijn verdedigingsdrift. Wat het initiatief verleggen ook met zich mee brengt is het feit dat de hond gestimuleerd wordt in het aanblaffen van de pakwerker. De oefeningen kunnen er als volgt uitzien.
In eerste instantie zonder dat er buit bij betrokken is. De pakwerker is uit zicht als de hond op het veld komt. De pakwerker gaat in het zichtveld van de hond en blijft stil staan. Als de hond nu reageert d.m.v. aanblaffen van de pakwerker (=de hond hitst de pakwerker op) reageert de pakwerker d.m.v. bewegingen, zweepslagen e.d. en gaat vervolgens weer stil staan. Reageert de hond weer dan volgt de zelfde reactie door de pakwerker en vlucht uiteindelijk weg uit zicht van de hond.
Daarna kan men ook met buit gaan werken. Er volgt hierbij het zelfde ritueel als hiervoor beschreven waarbij, maar nu reageert de pakwerker niet alleen d.m.v. bewegingen e.d. maar laat de hond ook bijten en buitmaken.
De hond wordt dus steeds sterker gemotiveerd om het initiatief te nemen. Je kunt (moet) hierdoor uiteindelijk de situatie krijgen dat de hond juist actief begint aan te blaffen als de pakwerker stil staat en stil is en klaar staat om in te bijten als de pakwerker actie maakt. Dit zal straks ook zijn vruchten gaan afwerpen v.w.b. de bewaking gedurende het uitwerken van het programma op evenementen!
Nu zal dan ook in het vervolg het initiatief ook overgelaten worden aan de hond.
De eerste voorbereidingen voor het gaan geven van stokslagen kunnen nu al uitgevoerd worden. Dit geschiedt dan op het moment met de hond op de mouw, door de pakwerker in "verdedigingspositie" gehouden en de lijn op spanning, kan de pakwerker de hond over de kop aaien. Het aaien dient dan om eventuele onzekerheden tegenover de "slaande hand" te onderdrukken en is dus een voorbereiding op het later in de opbouw gaan geven van stokslagen.
